Jan Twardowski – „Mrówko ważko biedronko”. W utworze można wyszczególnić trzy części. Pierwsza, której autor poświęca najwięcej uwagi, dotyczy świata przyrody. On to od młodzieńczych lat interesował Twardowskiego. Znakami tego świata są: mrówka, ćma, świetlik, konik polny, biedronka, ważka, do których autor zwraca się poprzez apostrofę. Ten świat jest niezwykle różnorodny i interesujący. Z pozory prosty, nieskomplikowany, jednak naprawdę w pewnym stopniu jest tajemnicą (stąd m.in. określenie: „świetliku mrugający nieznany i nieobcy”). Przyroda ta budzi zachwyt, ale też zadumę. W drugiej części wiersza podmiot wypowiada się bezpośrednio. W słowach tych ukryty jest paradoks. Człowiek to przecież „jednostka wyższa”, która w pewnym stopniu podporządkowała sobie naturę i którą wyróżnia zdolność myślenia. Tu jednak podmiot jawi się jako niezgrabny, niezdarny i, co najważniejsze, nie pojmujący otaczającej go rzeczywistości. W przeciwieństwie do mrówki, która nie urosła w czasie wieków, człowiek urósł, czyli zdołał wiele osiągnąć, wiele odkryć. Jednak okazuje się, że te osiągnięcia nie dają wyczerpującej wiedzy o świecie. Zakończenie wiersza zawiera refleksje dotyczącą życia człowieka.