Czesław Miłosz – „Piosenka o porcelanie”. Utwór powstał w Waszyngtonie w 1949 roku i wszedł w skład tomu wierszy pod tytułem „Światło dzienne”. W tekście tym pojawia się zjawisko polifonii. Można wskazać dwie osoby mówiące w wierszu. Pierwsza formułuje refleksje dotyczące wojny. Mówi o tym koszmarze w sposób metaforyczny. Znakami wojny są m. in.: „Złamanej cieni jabłoni”, ziemia, która „stęka”, „puchy” rozdartej pierzyny. Warto też dodać, że w tekście jest mowa nie tyle o samej wojnie, co o jej skutkach. Druga osoba powraca uparcie do jednej tylko kwestii – utraty ulubionych przedmiotów w wirze wojny. Obecna w wierszu porcelana ma wymiar symboliczny. Może oznaczać zarówno wartości zniszczone przez wojnę, jak i kulturę czy poezję pozbawioną obowiązków moralnych. Jeśli przyjmiemy ostatnia z propozycji, to warto dodać, że wojna dowiodła, iż taka poezja nie ma racji bytu. Uwagę odbiorcy zwrócić może język wiersza. Nietypowe dla poetyki Miłosza jest operowanie licznymi zdrobnieniami (maleńkie spodeczki, skorupki, świecidełka, uszka). Język taki jest nienaturalny, sztuczny, podobnie jak pozbawiona obowiązków moralnych poezja. Wiersz ten cechuje regularna rytmika. Regularne SA jego rymy. Każda jego strofa jest dwuwersem, który pełni rolę refrenu.