Czesław Miłosz – „Campo di Fiori”. Wiersz został napisany w roku 1943 i włączony do zbioru „Ocalenie”. Tekst łączy elementy liryki wyznania z elementami liryki opisu. W utworze można wyróżnić dwie perspektywy czasowe: przeszłość i teraźniejszość. Mówiąc o pierwszej z nich, Miłosz nawiązał do postaci Giordana Bruna, który w roku 1600 został spalony na placu Campo di Fiori w Rzymie. O tym zdarzeniu mówi podmiot liryczny. Warta przypomnienia jest postać Giordana Bruna. To włoski uczony i filozof, którego tragiczna śmierć była karą za stałość w poglądach. Człowiek ów stał się symbolem określonej postawy, godności, wierności samemu sobie, niezależności. Kreśląc obraz jego śmierci, Miłosz rejestruje towarzyszącą temu zdarzeniu ludzką ciekawość i zarazem obojętność na niesprawiedliwy zgon i tragedię jednostki. Podmiot liryczny wiersza powraca myślami do owego zdarzenia, patrząc na poruszającą się przy murach warszawskiego getta karuzelę. Sytuacje przedstawione w ierszu z pozoru mogą wydawać się różne. Jednak przy uważnej lekturze łatwo wskazać wspólny mianownik łączący śmierć myśliciela na stosie i zagładę getta. Do cech spajających wymienione zdarzenia należą: postawa świadków obu zajść i samotność umierających.