Tadeusz Różewicz – „List do ludożerców”. Wiersz jest stylizowany na list apostolski. Stylizacja ta pozwala autorowi na przyjęcie postawy nauczyciela – moralisty. Zaskakujący może wydawać się tytuł utworu. W konfrontacji z treścią omawianego tekstu oczywiste staje się, że ludożerca oznacza tu egoistę, człowieka pozbawionego wrażliwości. Zarówno tytuł, jak i wiersz zabarwione są ironią. Różewicz posługuje się oksymoronicznym zestawieniem „Kochani ludożercy”, by w pozornie żartobliwy sposób poruszyć nader istotną kwestię stosunków międzyludzkich, brak wyrozumiałości, kultu siły i chamstwa. Należy zwrócić uwagę, że w wierszu następuje zmiana formy apelu z drugo osobowej na pierwszoosobową. Ta ostatnia pojawia się w zakończeniu wiersza, gdzie podmiot wypowiada się w pierwszej osobie liczby mnogiej, utożsamiając się w ten sposób z adresatem. W ten sposób autor ostrzega, iż nie zdołamy się podźwignąć z moralnego upadku, do jakiego przywieść może egoizm. Można spotkać się również ze stwierdzeniem, iż Różewicz jest świadom, że adresaci przesłania zlekceważą słowa poety. Trzeba także zwrócić uwagę na język omawianego wiersza. Po raz kolejny autor rezygnuje z tradycyjnej interpunkcji.