Władysław Broniewski – „Rozmowa z historią”.Na wstępie trzeba powiedzieć i uwydatnić fakt ,że wiersz ma związek z biografią autora. Otóż Broniewski, deklarujący sympatie lewicowe, został uwięziony przez NKWD i osadzony w więzieniu we Lwowie ( na Zamarstynowie). Wiersz pod względem formalnym jest swoistym dialogiem. W rzeczywistości jednak mamy do czynienia z monologiem, ponieważ rozważania podmiotu lirycznego skierowane zostały do pojęcia, jakim jest „historia”. Podmiot liryczny omawianego tekstu bez wątpienia może być utożsamiany z autorem. Jego wypowiedź cechuje pewna doza humoru, ale połączonego z ironią. Broniewski fakt uwięzienia rozpatruje w kategoriach „figla historii”. Podmiot apeluje do historii o uwolnienie z więzienia. Jednakże w ostaniej części wiersza ironicznie stwierdza, że zasłużyli sobie na karę. Te słowa ukazują w sposób zaskakującej pointy sowiecką „sprawiedliwość”. Trzeba dodać, że autor posłużył się elementami języka potocznego np. „ psie figle”, „psuć krew”, „kiblować”, „ w mamrze”, łącząc je z elementami mowy potocznej – patosu – „ mistrzyni życia”. W ten sposób została dokonana deheroizacja określonej sytuacji (uwięzienia).